بوی کوچ، بوی سفر، بوی راه   

بمبئی با نام جدید مومبای پایتخت ایالت ماهاراشترا از مهمترین شهرهای کشور هند است بمبئی در زبان هندی به معنای ساحل خوب است که این نام را پرتغالی ها روی آن گذاشته بودند و هندی ها در سال ۱۹۹۶ نامش را به مومبای تغییر دادن. اما در خارج از هند، این شهر همچنان به بمبئی معروف است و من هم از همین نام در متن استفاده می کنم. این شهر با مساحتی حدود ۶۰۳ کیلومتر مربع و جمعیتی بیش از 13 میلیون نفر  یکی از چهار شهر بزرگ و پرجمعیت کشور هند است و در غرب کشور در ساحل دریای عرب قرار گرفته.

نوشتن از شهر بمبئی برای من تنها یادآور شلوغی و ازدحام جمعیت است که با خروج از فرودگاه در خیابان های شهر با اون رو به رو می شویم. ما معمولاً برای اقامت به منطقه کولابا می رویم که هتل معروف تاج محل هم در آن قرار گرفته، خیابان های کولابا به بازار صنایع دستی و لباس هندی و ... و در واقع یک پاتوق توریستی و تفریحی معروفه و اسکله رفتن به جزیره الفانتا که یکی از مقاصد اصلی ما در بمبئی بود نیز در همین منطقه قرار دارد. در این منطقه معمولاً همه جور محل اقامتی با قیمت ها و شرایط مختلف پیدا میشه که نیاز به حوصله و یک مقدار چانه زنی و در واقع به عبارتی گرفتن تخفیف وجود داره.

نمایی از هتل تاج محل

فضای مقابل هتل تاج محل و اسکله جزیره الفانتا و ...

میشه گفت تنها جاذبه های بمبئی که ما بازدید کردیم  یکی دروازه هند بود و دیگری جزیره الفانتا( فیل)، چون فرصت زیادی رو  برای موندن در بمبئی نداشتیم و یکسری از مکان های این شهر رو در سفر قبل دیده بودیم بنابراین دیدن این جاذبه ها رو در الویت قرار دادیم.

دروازه هند: این بنا بازمانده دوران حضور انگلیس در هند است که در سال ۱۹۲۴ به عنوان یادبود سفر جورج چهارم پادشاه انگلستان و همسرش ملکه ماری ساخته شده است.

دروزاه هند از نمای خشکی

دروازه هند در کنار هتل تاج محل از روی دریا

دریای عرب

سوار بر لنج در مسیر جزیره الفانتا

جزیره‌ الفانتا: شکل کلی جزیره از بیرون شبیه یک فیل خوابیده است. این جزیره  با فاصله‌ای حدود یک ساعت در جنوب بمبئی قرار داره و به جزیره میمون ها نیز معروف هست که این موضوع بر جذابیت این سایت اضافه می کنه. در بین راه از کنار جزیره ترامبی که محل رَاکتورهای هسته‌ای هند بود گذشتیم .

همراهان جزیره الفانتا

 بیشتر گروه همراه lما هندی بودند و از شهرهای دیگر برای سفر و تفریح اومده بودند. چیز قابل توجهی که تو این سفر بهش رسیدیم این بود که نسبت به سال های قبل،  سفر داخلی هندی ها بیشتر به چشم می اومد.

وقتی که به جزیره می رسیم می تونیم مسیر کوتاه اسکله جزیره رو با قطار یا پیاده طی کنیم که مبلغ یک روپیه برای هر نفر دریافت می شه.

وقتی از کشتی یا همون لنج های مسافربری پیاده شدیم بیشترین چیزی که وجود داشت همین بساط های فروش انواع خوراکی و میوه های پوست کنده و آماده خوردن بود، که ما طبق علاقه مون و به خصوص اینکه دخترم ترنج بیشتر از هر چیزی با خوردن ذرت خودش رو سیر می کرد به سمت این خانم کشیده شدیم، طعم ذرت شیرین با لیمو و نمک و فلفل واقعاً فرامش نشدنیه.

صندلی بالابر ( این اسمیه که ما روش گذاشتیم)

در مسیر رسیدن به ورودی غارها باید پله های زیادی رو طی کرد، هندی ها هم بر جاذبه تفریحی و هم درآمدی خودشان اضافه کرده اند و یک سری صندلی رو روی چوب های بلند وصل کرده اند و از دو طرف روی شانه دو نفر قرار می دهند و اون رو بلند می کنند و مثل شاهزاده ها تا محل غارها حمل می کنند و مبلغی حدود 30 هزار تومان دریافت می کنند. البته دو سمت مسیر پلکانی با غرفه های فروش صنایع دستی اشغال شده که خودش کمک می کنه به پیاده روی و بازدید و خرید آن ها.

مسیر پلکانی به سمت غارها

تمام مسیر را با پارچه هایی مسقف کرده اند که هم ،آفتاب و گرما مسافران رو اذیت نکنه و هم حضور میمون های فراوان و گرسنه. در این قسمت اگر هر خوراکی حتی نوشابه به همراه داشته باشید، باید با میمون ها قسمت کنید و در واقع تقدیمشان کنید چون با سرعت از دستتان در می آورند و معمولاً غرفه داران این تذکر رو بهتون می دهن که مواظب میمون ها و خوراکی هاتون باشید.

این هم یکی از اون هایی بود که زیاد چیزی دزدیه بود و نوشیده بود.

با رسیدن به بالای پلکان خانم های هندی با افتخار از شما دعوت می کنند که با آن ها عکس یادگاری بگیرید و پس از آن حداقل 10 روپیه از شما مطالبه می کنند. از این قسمت به بعد جزیره که ورودی غارهاست باید بلیط تهیه کنید که برای هندی ها 10 روپیه و توریست ها 250 روپیه هزینه دارد.